ბათუმი/ სანაპიროს კაფე..

რას არ მივცემდი ამ წამს.. აქ რომ გავჩნდე... <3

მენატრები 

კარგი წიგნები ყოველთვის გაგიწევენ სასიამოვნო კომპანიას ^_^

ერთ საიტზე წავაწყდი საინტერესო ფოტოებს თემაზე: წიგნების კომპანია ^_^
მგონი საინტერესოა...)))
იხილეთ ფოტოები ^_^

ამოიცანით საკუთარი თავი ^_^

  სასიამოვნო სამკითხველო სეანსი! <3

ბათუმი.. უკომენტაროდ.. ჩემით...

ლაქა.... ტკივილი.. ჰოლოკოსტი...

დღეს მსოფლიო ჰოკოლოსტის დღეს აღნიშნავს... რა სულელურადაც არ უნდა ჟღერდეს 'აღნიშვნა' ეს ასეა.. მეოცე საუკუნის საკაცობრიო სირცხვილი.. რომელსაც  ნაცისტური მსოფლიო ახორციელებდა.. ებრაელების, ჰომოსექუალების, ბოშების, იეჰოვას მოწმეებისა და სხვათა მიმართ...  6 მილიონი ებრაელი...ტყვეები.. ინტელექტუალები..  საზარელი სურათია.. ყველას გვინახავს, წაგვიკითხავს.. თუ რა ტანჯვით იხოცებოდნენ ადამიანები საკონცენტრაციო ბანაკებში.. მათი დასუსტებული სხეულები.. ბავშვები.. ხალხი, რომელთათვისაც ცხოვრება მოულოდნელად ფაშისტურ კოშმარად იქცა...
მიუტევებელია.... იმდენად სევდისმომგვრელია ამაზე ფიქრიც კი.. არვიცი დადგება კი დრო როცა ადამიანთა მოდგმას ეს ცოდვა მიეტევება...
ყველაზე მეტად კი ის მაკვირვებს, რომ იმ მოვლენების შემდგომ რაც წინა საუკუნეებში დატრიალდა.. ადამიანები მაინც იბრძვიან ერთმანეთის წინააღმდეგ.. არ ცხრება ერთგვარი კანიბალისტური დამოკიდებულება ხალხთა შორის.. ომის მიზეზს რა გამოლევს... ცუდია როცა ამას თავად ხელისუფლება, პოლიტიკა ქმნის... ეს ცილდება ყოველგვარ ჰუმანურს და მომავალ თაობებშიც ნერგავს დაპირისპირებების ცდუნებას...
დაუშვებელია განმეორდეს ის რაც მოხდა! დამღუპველი იქნება.. არადა როცა დღევანდელ მსოფლიოში განვითარებულ მოვლენებს ვუყურებთ არც ისე შორს ვართ..

"ჰოლოკოსტი გადამწყვეტი მომენტი იყო ისტორიაში, რომელმაც ბიძგი მისცა მსოფლიოს ეთქვა, "არასოდეს, ისევ". რეზოლუციის A/RES/60/7 მნიშვნელობა გამოიხატება იმაში, რომ გვახსოვდეს წარსულის დანაშაულები და მომავალში იგი თავიდან ავიცილოთ"–ნათქვამია გაეროს ვებ გვერდზე"

მწუხარებას გამოვხატავ ყველა იმ ოჯახების წინაშე, ვინც მსხვერპლია რეჟიმის არაადამიანური მოპყრობისა... გულით ვუსამძიმრებ...

ეს დღე კიდევ ერთხელ მარწმუნებს, რომ ცხოვრების ბოლომდე დავიცავ ჩემს და სხვათა ჰუმანურ პრინციპებს.. ამის საბედნიეროდ არაერთი მაგალითი მომეპოვება...

გისურვებთ.. სამომავლოდ ისეთ მსოფლიოში გვეცხოვროს სადაც ადაიანებს უანგაროდ ეყვარებათ ყოველი გაჩენილი.. 

მესმის ბევრია განსხვავება, დაწყებული ეროვნებიდან.. რელიგიური მრწამსის ჩათვლით.. მაგრამ ყოველი ნებისმიერი ჩვენგანი მთელი სამყაროს ჯადოსნურობას, სასწაულებს მოვიცავთ საკუთარ თავში.. ყველანი თანაბრად მნიშვნელოვანი და აუცილებელნი ვართ...... მიყვარხართ <3

http://www.youtube.com/watch?v=yRhq-yO1KN8

http://sulakauri.ge/books/single/435

:) 

მარკ ლევი 'მომავალ შეხვედრამდე'

უკვე დროა რაღაც დავწერო ამ წიგნზე.. <3 რაგდან კარგა ხანია დავამთავრე კითხვა და ემოციები ჩემში ცოთატი მინელდა.. ვფიქრობ ახლა უკეთესი დროა.. ვიდრე მაშინ როცა წიგნის კითხვას მოვრჩი და დასაწყისს დავუბრუნდი...

წინადღით დედაჩემს ვათხოვე წიგნი.. მანამდე ბევრი ვილაპარაკე თუ როგორ მომეწონა.. რომ არაჩვეულებრივი ამბავი იყო გადმოცემული ძალიან მკარგი ენით (თარგმანსაც ვერაფერს დაუწუნებს კაცი )... დედაჩემი შუა კითხვის პროცესში იყო.. როცა წიგნი დახურა და მითხრა.. –შენთვის ყოფილა ზუსტად ეს წიგნი.. მხატრები, მუსიკა, კაფეები...
მე იმ ადამიანთა კატეგორიას მივეკუთვნები ვინც ფიქრობს რომ ბევრი არაფერი ესმის ირგვლივ არსებული  მდგომარეობაზე.. პლუს ამას მჯერა უხილავი სამყაროსი და შემოქმედების... რომელიც უძლებს დროს.. უკვდავი სულების.. რომლებიც დიდ ენერგიას ატარებენ.. და მრავალი სიცოცხლის მანძილზე ინარჩუნებენ სასიყვარულო კავშირებს..
ეს არის ამბავი, რუს მხატვარზე.. მასზე უზომოდ შეყვარებულ წყვილზე,, რომელთა ამბავიც დიდი ხნის წინ დაიწყო..
არ ვაპირებ სიუჟეტის მოყოლას.. რაგდან ვერაფრით გადმოვსცემ ისეთი სახით როგორაც მარკ ლევის უწერია.. თუ მოისურვეთ და წაიკითხავთ..მეტად სასიამოვნოდ გაატარებთ დროს...

"როდესაც შენ გარდაიცვალე, დიდი ხის ქვეშ დაგაწვინე, ნახატი სხვენში დავმალე, შენ გვერდით დავწექი და დავიცადე სანამ სიცოცხლემ მეც არ დამტოვა. ეს იყო ერთი ღა მე უშენოდ გატარებული, სწორედ მაშინ დავდე ფიცი, რომ ყოველთვის მეყვარებოდი, სიკვდილის შემდეგაც და სადაც არ უნდა ყოფილიყავი, ყველგან მოგაგნებდი" 

http://myhit.ge/index.php?FID=1&id=1010 ეს ფილმია 'საით მივყავართ ოცნებებს'.. ძალიან მიყვარს.. წიგნთან საერთო აქვს მგონი საკმაოდ.. <3 სასიამოვნო კითვის პერიოდს გისურვებთ! :*

თოვლიანი და უშუქო ბლოგი.. ანუ რომ არ დამეწერა არ შემეძლო.. :)

ბათუმი 2013 წელი.. ზამთარი.. არა. ვაიი ზამთარი!
წელს ჩანს ზამთრის 'ფერიამ' ადრიანად მოგვინახულა და ჩრდილოატლანტიკური ალიანსის ნაცვლად მხოლოდ ცივი ციკლონნი გვერგო აღმოსავლეთ 'ევროპის მაცხოვრებლებს..
* 3 დღეზე მეტია სახლიდან არ გავსულვარ.. მიუხედავად იმისა რომ ჰოროსკოპით მოხეტიალე ვარ, თოვლმა შეძლო და სახლში გამომაწყვდია :დ :დ
ნეტა ეს გვეკმარა... ! ელექტრო ენერგია ფაფუ! არ მოეწოდებოდა ჩვენს რეგიონს.. იმისდაგამო რომ ყველა ელემენტიანი მოწყობილობა სამუშაო რეჟიმს მიღმა იყო მოწყენილობის პიკს მივაღწიე...

მოკლედ რაც თუ რამ რომანტიზმი იყო ჩემში მოვიკრიბე, ჩემი ძვირფასი წიგნები შემოვიხვიე და 'კარმას ძირში სანთელთან ერთად ჩავუჯექი ყველაზე 'სახლიდან გასვლის გარეშე მამოგზაურებელ საქმიანობას..... ჩაი ჩაი და ნარინჯისფერი ციტრუსი მიხალისებდა დღეებს..
შიგადაშინ ხან ქსოვა გავიხსენე.. ხან კერვა.. (ეს უკნასკნელი შემდგომი დასალაგებელი მიდამოს პერსპექტივის არ ნდომის გამო გადავიფიქრე :დ )
* არა ფაქტია თოვლი მიყვარს.. თუ ხელს არ მიშლის ხოლმე.
წუხელ  მშვენიერი ღამე იყოო.. ^_^ ირგვლივ ისეთ საოცარ თეთრი შუქს აფრქვევდა თოვლი.. გული მომილბა და გარეთ გავედი.. ფაფუკი თოვლი იყო.. ჩვენი ქალაქისათვის შეუფერებელი... სიჩუმე.. ასეთი ღამეები რაღაც ჯადოსნურის რწმენით გვავსებს..
* ახლა ისე მცივა, თითები მიმეყინება მგონი კლავიატურაზე..:დ მიჭირს წარმოდგენა რომ ოდესმე დათბება..
მოკლედ ძალიან ბევრი ვლანძღე ეს დღეებია თოვლი და უშუქობა.. ხან მთავრობას ვაბრალე.. ხან საბაზრო მაფიას..
მაგრამ ფაქტია.. ზამთარია.. და თოვლი...–მშვენიერია..
პოსტის წერას ვასრულებ იმედით რომ ელ'ენერგია არ წავა.. :დ
გისურვებთ.. სითბოს.. იქნება ეს ბუხრის, ელ'ღუმელის.. კარმას თუ საყვარელი ადამიანისგან მომდინარე <3 ^_^
http://www.youtube.com/watch?v=s3JjU4LWFM8 ლინკზე ერთი ჯადოსნური ნაწარმოებია.. <3

ცისარტყელა როცა არ წვიმს–ანუ ‘ფლავერს ინ მაი ბრეინ’

სექტემბრის მშვიდი საღამოა და მე ვხედავ ფრინველებს.. რომელიც თბილ ქვეყნებში გასამგზავრებლად ემზადებიან..  დაისისას  ‘ალმაცერად’ მომზირალი მზის შუქი ხან თეთრად აფერადებს მათ ხანაც მუქფერად..

არის მომენტები როცა ძლიერ გბეზრდება ‘არაფრის კეთება’ და უნდა დაწერო.. დახატო.... თქვა..

ადამიანები იშვიათად არიან ბოლომდე ბედნიერები..   უფრო ნაღვლიანი არსებები არიან... ჩაძირულნი ‘ყოფის აუტანელ სიმსუბუქეში’

ვფიქრობ ეს ჩვენი მარად იდეალისტური დამოკიდებულების ბრალია.. იმ სტერეოტიბების და ლამაზი სიტუაციების რომლებიც ასე გვხიბლავს.. სანამ რაიმე მოხდება ასჯერ მაინც წარმოვიდგენთ წინასწარ.. სცენას ისე მოვრთავთ როგორც ჩვენ გაგვეხარდება.. და ველოდებით იმ  ნანატრ მომენტებს როცა ყველაფერს რეალობის საბურველი დაფარავს...

თუმცაღა რეალური ყოფა  ნაკლებად ითვალისწინებს ჩვენს ფანტაზიებს და ხშირად ისე ხდება რომ ყველაფერი სხვაგვარად გამოდის... ასეა ადამიანების შემთხვევაში სანამ ვინმეს კარგად გავიცნობთ ვაყალიბებთ მის ჩვენთვის სასურველ სურათხატს და ვცდილობთ ყველანაირად მოვარგოთ ის ჩვენი ‘გამოგონების’ ჩარჩოებს... ამაოდ და დაუღალავად გვინდა  შევცვალოთ ერთი მეორეთი.. ალქიმიკოსებს ვემსგავსებით, გვსურს რომ ჩვეულებრივი მეტალები ოქროდ ვაქციოთ..

ეს მტკივნეული და მელანქოლიურია... რადგან ვერცერთი მხარე ვერ იმარჯვებს და ადამიანზე ‘ორმაგი ტერაქტი’ ხორციელდება... ერთნი რომელთა შეცვლაც სურთ, საკუთარი თავით უკმაყოფილონი არიან... უკმაყოფილონი არიან მეორენიც რომლებიც ვერ ახერხებენ სხვების შეცვლას.. ეს ბუნების კანონივითაა.. უბრალოდ ხარ ისეთი როგორიც ხარ....

და ეს მუდმივაა... უსასრულობის მუდმივა...  იმ დღიდან იღებ სათავეს როცა პირველი ადამიანები გაჩნდნენ.. და ალბათ კიდევ დიდხანს გაგრძელდება...

და მანამდე იქნება ადმიანი დღის ბოლოს უსაზღვროდ მოწყენილი და მარტოსული.. სანამ არ მიიღებს სამყაროს, ადმიანებს და საკუთარ თავს ისეთს როგორიც არის.... (აი მე პირადათ ყველაზე მეტად საკუთარი თავის მიღება მიჭირს)

როგორ ვისურვებდი ამ ყოველივეს საკუთარი თავისთვისაც.. L

„მე ვისწავლე ვიგრძნო თავი კარგად

მაშინ როცა მართლა კარგად ვარ.“ (ბუკოვსკი)

დროებით...